Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

ΜΝΗΜΗ

ΜΝΗΜΗ

Βάρος η μνημη είπαν/

βάρος και μια εξουσία/

κατά τη μεριά των ίσκιων/

οταν όλα θα ρθούν /

σεμνά θα  ζυγώσουν  και μια λεύκα/

μόνη θα φυλορροεί

σε πεδιάδα με ασπίδες απαστράπτουσες/

χτισμένες άτακτα νωχελικά/

Πρόσωπα που άσκοπα με τόλμη τον

Ήλιο χλεύσαν  και μιά

Αντιγόνη σκιά

Ολογυρνά

κεφαλές  αγάλματα

γέροντες σοφούς, οπτασίες ολόσωμες

κατάσαρκα φορώντας

Όνειρα  βαθύσκιωτα, βουβά

σε κάστρα μάταια

ματοκυλισμένα περήφανα.

Βάρος η μνήμη και ίσκιος

που χαμηλώνει τόν ουρανό…

Είναι τόσο μικρή η καρδιά

τις μνήμες όλες να βαστάξει

να λυπηθεί

να αντέξει τόσα όνειρα

τόσα βέλη νόστου να τρυπηθεί!

Τόση μικρή η καρδιά…

 

 

2 σχόλια:

Αγγελική είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

Τι ωραίο ποίημα!!!